DeyÉ™sÉ™n, hÉ™r birimizin hÉ™yatında elÉ™ bir gün olur ki, hÉ™r ÅŸey alt-üst olur. MÉ™nim üçün o gün, mart ayının çÉ™rÅŸÉ™nbÉ™ axÅŸamı idi. SÉ™hÉ™r tezdÉ™n oyandım, gözümün ağı qırmızı idi, başım aÄŸrıyırdı, mÉ™nzildÉ™ istilik yox idi. QÉ™hvÉ™mi içib iÅŸÉ™ hazırlaşırdım. Tikinti ÅŸirkÉ™tindÉ™ kiçik bir vÉ™zifÉ™dÉ™ çalışıram, É™mÉ™k haqqım o qÉ™dÉ™r dÉ™ çox deyil, amma yenÉ™ dÉ™ dolanıram. HÉ™min gün maaÅŸ günü idi. On beÅŸ gündür gözlÉ™diyim gün. NÉ™hayÉ™t ki, altı yüz manat hesabıma düÅŸÉ™cÉ™kdi. Hiss edirdim ki, bu pul mÉ™nÉ™ bir az nÉ™fÉ™s verÉ™cÉ™k. Borclar, kirayÉ™, É™rzaq — hamısı bir yerÉ™ yığılmışdı.
Ä°ÅŸÉ™ getmÉ™k üçün taksi çağırdım. Sürücü orta yaÅŸlı, yorÄŸun görünÉ™n bir kiÅŸi idi. ÆlindÉ™ iki telefon, biri danışıq üçün, biri naviqasiya üçün. Arxa oturacaqda oturdum, çölÉ™ baxırdım. Yağış nazikcÉ™sinÉ™ yağırdı. BirdÉ™n cibimdÉ™n sÉ™s gÉ™ldi — dostum Könül zÉ™ng edirdi. Danışdım, sonra telefonu yanıma qoydum. TÉ™xminÉ™n on dÉ™qiqÉ™ sonra iÅŸ yerinin qarşısında düÅŸdüm. Qapını baÄŸladım, təşəkkür etdim vÉ™ içÉ™ri girdim.
Yalnız masa arxasında oturanda hiss etdim ki, nÉ™sÉ™ çatışmır. CiblÉ™rimi yoxladım. ÆllÉ™rim üÅŸüyürdü. Telefonum yox idi. HÉ™min an ürÉ™yim döÅŸ qÉ™fÉ™simdÉ™n çıxacaq kimi oldu. TÉ™kcÉ™ telefon itkisi deyildi mÉ™sÉ™lÉ™ — o telefonda hÉ™r ÅŸeyim var idi: iÅŸ sÉ™nÉ™dlÉ™rim, ailÉ™ ÅŸÉ™killÉ™rim, bank kartları ilÉ™ baÄŸlı qeydlÉ™r. DÉ™rhal taksinin arxasınca düÅŸdüm. NömrÉ™ni xatırlamırdım. Yalnız rÉ™ngi aÄŸ idi. Hansı ÅŸirkÉ™t? Heç bir fikrim yox idi. KüçÉ™dÉ™ dayanıb É™trafa baxdım. BoÅŸuna.
Gün É™rzindÉ™ bÉ™lÉ™diyyÉ™yÉ™ zÉ™ng etdim, taksi dayanacaqlarına yazdım, itki bürosuna müraciÉ™t etdim. HÉ™r yer “yox” cavabı verdi. AxÅŸama yaxın mÉ™n artıq tÉ™slim olmuÅŸdum. Otuz iki yaşında böyük bir uÅŸaq kimi küçÉ™dÉ™ gÉ™zib öz-özümÉ™ “NiyÉ™ mÉ™n?” deyÉ™ soruÅŸurdum. Maaşım hÉ™lÉ™ dÉ™ hesabımda idi, amma indi ona çata bilmirdim, çünki bankın tÉ™sdiq kodu o itmiÅŸ telefona gÉ™lirdi. NÉ™ edÉ™cÉ™yimi bilmirdim.
HÉ™min axÅŸam evdÉ™ oturub köhnÉ™ noutbukumu açdım. BoÅŸ-boÅŸuna internetdÉ™ gÉ™zirdim. BirdÉ™n aÄŸlıma gÉ™ldi ki, bÉ™lkÉ™ dÉ™ sosial ÅŸÉ™bÉ™kÉ™lÉ™rdÉ™n birindÉ™ taksi sürücüsünü tapa bilÉ™rÉ™m. Amma nÉ™ adını bilirdim, nÉ™ dÉ™ nömrÉ™sini. Otuz dÉ™qiqÉ™ É™rzindÉ™ bir nÉ™ticÉ™ yox idi. Sonra gözüm bir reklama sataÅŸdı. O reklamda yazılmışdı: “Ä°lk depozitinÉ™ böyük bonus”. AdÉ™tÉ™n bu cür ÅŸeylÉ™rÉ™ fikir vermÉ™zdim. Amma o gecÉ™ fÉ™rqli idi. O qÉ™dÉ™r çarÉ™siz idim ki, sadÉ™cÉ™ bir ÅŸeyÉ™ tutunmaq istÉ™yirdim. DüymÉ™ni basdım. Sayta keçdim. Qeydiyyatdan keçdim. O zaman hÉ™lÉ™ bilmirdim ki, bu sayt mÉ™nÉ™ nÉ™ vÉ™d edir. Yadımdadır, sonradan bir dostum mÉ™nÉ™ dedi ki, É™gÉ™r mobil versiyadan istifadÉ™ etsÉ™n, daha rahat olar. O, xüsusi olaraq “mostbet giriÅŸ adresi” axtarmağı mÉ™slÉ™hÉ™t gördü, çünki bÉ™zÉ™n provayderlÉ™r bloklama edirmiÅŸ. Amma o gecÉ™ mÉ™n sadÉ™cÉ™ kompüterdÉ™n daxil oldum vÉ™ baÅŸladım.
Depozit etmÉ™yÉ™ pulum yox idi? Ehtiyatda iyirmi manatım var idi. Yadımdadır, soyuducuda yarım kilo pomidor, bir qutu kefir vÉ™ bir tikÉ™ pendir. Ä°yirmi manat depozit etdim. NÉ™ itirÉ™cÉ™yimi düÅŸünürdüm? Artıq bir telefon itirmiÅŸdim. Bu iyirmi manat da getsÉ™, fÉ™rqi yox idi. Amma bir hissim deyirdi ki, bÉ™lkÉ™? BÉ™lkÉ™ bu gecÉ™ ÅŸans mÉ™nimlÉ™dir?
OynamaÄŸa baÅŸladım. ÆvvÉ™lcÉ™ uduzdum. Sonra bir az qazandım. Sonra yenÉ™ uduzdum. Bu dalÄŸalanma tÉ™xminÉ™n qırx dÉ™qiqÉ™ davam etdi. Artıq ümidimi kÉ™smiÅŸdim ki, birdÉ™n ekranda bir mesaj peyda oldu. “TÉ™briklÉ™r, siz cekpotu qazandınız!”. GözlÉ™rimÉ™ inanmadım. Hansı cekpot? MÉ™n ki, böyük mÉ™bləğlÉ™r oynamırdım. Hesabda cÉ™mi on iki manat qalmışdı. VÉ™ birdÉ™n — sÉ™kkiz yüz manat. SÉ™kkiz yüz! Düz deyirÉ™m, ürÉ™yim elÉ™ döyünürdü ki, qonÅŸular eÅŸidÉ™cÉ™k. YerimdÉ™n sıçradım. Noutbukun ekranına baxdım, rÉ™qÉ™m dÉ™yiÅŸmirdi. Üç dÉ™fÉ™ yenilÉ™dim. Eyni idi.
O gecÉ™ çıxardım pulu. SÉ™kkiz yüz manat. Hesabıma gÉ™ldi. Amma É™sas problem hÉ™ll olunmamışdı — mÉ™nim hÉ™lÉ™ dÉ™ telefonum yox idi. VÉ™ bank kartlarıma giriÅŸim mÉ™hdud idi. ElÉ™ hÉ™min gecÉ™ qÉ™rar verdim ki, bu pulun bir hissÉ™si ilÉ™ yeni telefon alım. Yox, bahalı yox — orta sÉ™viyyÉ™li, iÅŸimi görÉ™cÉ™k bir telefon. SÉ™hÉ™r tezdÉ™n maÄŸazaya getdim. Ä°ki yüz otuz manata yaxşı bir telefon aldım. Yeni nömrÉ™. Banka getdim, kartlarımı yenilÉ™dim. Bütün günü itirdim, amma axÅŸama doÄŸru hÉ™r ÅŸey qaydasında idi.
HÉ™min axÅŸam yenÉ™ noutbukun qarşısında oturmuÅŸdum. Artıq yeni telefonum yanımda idi. Amma maraq mÉ™ni yeyirdi. O sayta yenÉ™ girmÉ™k istÉ™yirdim. Bu dÉ™fÉ™ daxil oldum. Hesabımda cüzi bir mÉ™bləğ qalmışdı — É™lli manat. QÉ™rar verdim ki, bu pulu da oynayım, amma bu dÉ™fÉ™ qaydalarla. ÖzümÉ™ limit qoydum: É™lli manat itirsÉ™m, dayanacaÄŸam. Oynadım. YavaÅŸ-yavaÅŸ, ehtiyatla. Bir saat, iki saat. Qazandığım sÉ™kkiz yüz manatdan sonra bu É™lli manat mÉ™nÉ™ o qÉ™dÉ™r dÉ™ böyük görünmürdü. Amma maraqlı idi. AxÅŸamın sonunda hesabımda yüz iyirmi manat var idi. YÉ™ni É™llidÉ™n yetmiÅŸ manat qazanc. Pis deyildi.
DüÅŸünürdüm ki, bu qumar deyil. Bu, sadÉ™cÉ™, mÉ™nim üçün bir növ terapiyadır. TaksidÉ™ telefonumu unudandan sonra özümü çox aciz hiss etmiÅŸdim. Oyun isÉ™ mÉ™nÉ™ bir nÉ™zarÉ™t hissi verirdi. Sanki deyirdim ki, bax, hÉ™yatda hÉ™r ÅŸey itÉ™ bilÉ™r, amma sÉ™n yenÉ™ dÉ™ bir ÅŸÉ™kildÉ™ qalxa bilÉ™rsÉ™n. HÉ™min hÉ™ftÉ™ É™rzindÉ™ bir neçÉ™ dÉ™fÉ™ daha girdim sayta. Artıq É™minliklÉ™ girirdim. MÉ™nim üçün É™sas mÉ™qsÉ™d böyük pul qazanmaq deyildi — sadÉ™cÉ™, gündÉ™lik stressdÉ™n bir az uzaqlaÅŸmaq idi. Ä°tirdiyim telefonun É™vÉ™zinÉ™ yeni bir ÅŸey É™ldÉ™ etmiÅŸdim. TÉ™kcÉ™ cihaz deyil, hÉ™m dÉ™ özünÉ™ inam.
HÉ™min günlÉ™rdÉ™ bir dÉ™fÉ™ dostumla söhbÉ™t edirdim. O da mÉ™nim kimi iÅŸdÉ™n yorulmuÅŸdu. Dedim ki, belÉ™ bir sayt var. O soruÅŸdu: “Mobil versiyası varmı?”. MÉ™n dÉ™ xatırladım ki, hÉ™qiqÉ™tÉ™n, É™vvÉ™llÉ™r bir dost “mostbet giriÅŸ adresi” axtarmışdı. Dedim ona ki, hÉ™, var, amma mÉ™n özüm kompüterdÉ™n istifadÉ™ edirÉ™m. O yüklÉ™di, sınadı. Bir neçÉ™ gün sonra zÉ™ng edib dedi: “Ay qız, bu nÉ™di? MÉ™n iki gündÉ™ üç yüz manat qazandım!”. GülüÅŸdük. Amma sonra ona dedim: “DiqqÉ™tli ol. MÉ™nim qaydam belÉ™dir: nÉ™ qÉ™dÉ™r qazansan da, itirÉ™cÉ™yin mÉ™bləği É™vvÉ™lcÉ™dÉ™n müÉ™yyÉ™nləşdir”. O dinlÉ™di. SaÄŸ olsun.
Bir hÉ™ftÉ™ sonra iÅŸ yerindÉ™ bir xÉ™bÉ™r eÅŸitdim. HÉ™min taksi sürücüsü tapılmışdı. NecÉ™? MÉ™nim itki barÉ™dÉ™ verdiyim É™rizÉ™ iÅŸlÉ™miÅŸdi. Polis onu yol kÉ™narında saxlamışdı. Telefonum onda imiÅŸ. DüÅŸünün, bir hÉ™ftÉ™ boyunca o telefon onun É™lcÉ™k bölmÉ™sindÉ™ yatıbmış. MÉ™nim üçün gülmÉ™li oldu. Telefon geri qayıtdı. Amma artıq mÉ™nim yeni telefonum var idi. Ä°ndi iki telefonum var. Biri iÅŸ üçün, biri ev üçün. HÉ™yatın ironiyası.
O hadisÉ™dÉ™n sonra mÉ™n oyunu buraxmadım. Amma münasibÉ™tim dÉ™yiÅŸdi. HÉ™ftÉ™dÉ™ bir dÉ™fÉ™, É™n çoxu iki dÉ™fÉ™ girirÉ™m. MÉ™bləğ kiçikdir. MÉ™nim üçün bu, artıq bir É™ylÉ™ncÉ™, bir növ meditasiyadır. Bir stÉ™kan ÅŸÉ™rab kimi — gÉ™rgin günün sonunda bir az rahatlamaq üçün. BÉ™zÉ™n uduzuram, bÉ™zÉ™n qazanıram. Amma itirdiyim telefonu xatırladıqca düÅŸünürÉ™m: hÉ™r itki bir qazancın baÅŸlanğıcı ola bilÉ™r. Yalnız görmÉ™yi bacarmaq lazımdır.
Ä°ndi hÉ™rdÉ™n taksiyÉ™ mindikdÉ™, arxa oturacaqda oturub telefonumu sıx-bÉ™rk tuturam. SürücüyÉ™ gülümsÉ™yirÉ™m. O isÉ™ heç nÉ™ baÅŸa düÅŸmür. Amma bilirÉ™m ki, hÉ™yatda É™n gözÉ™l qÉ™lÉ™bÉ™lÉ™r bÉ™zÉ™n É™n ağır məğlubiyyÉ™tlÉ™rin ardınca gÉ™lir. MÉ™nim üçün bu, tÉ™kcÉ™ pul qazanmaq hekayÉ™si deyil. Bu, özünÉ™ güvÉ™nmÉ™k, yıxılanda ayaÄŸa qalxmaq vÉ™ É™n çarÉ™siz anda belÉ™ ÅŸansın sÉ™nÉ™ tÉ™rÉ™f gülümsÉ™yÉ™ bilÉ™cÉ™yini bilmÉ™k hekayÉ™sidir. O üç gecÉ™, o sÉ™kkiz yüz manat, o itmiÅŸ telefon — hamısı mÉ™nÉ™ bir ÅŸey öyrÉ™tdi: bÉ™zÉ™n É™n yaxşı ÅŸeylÉ™r É™n pis günlÉ™rimizdÉ™ baÅŸ verir. Yalnız sÉ™br etmÉ™k vÉ™ gözlÉ™rini açıq saxlamaq lazımdır. VÉ™ bÉ™lkÉ™ dÉ™, bir düymÉ™ni basmaq. SadÉ™cÉ™, bir düymÉ™. HÉ™yatını dÉ™yiÅŸdirÉ™ bilÉ™cÉ™k bir düymÉ™.