Мяне завуць Галіна. Я ўсё жыццё працавала Ñž аграфірме, была брыгадзірам па агародніцтве. Цяпер я на пенсіі, Ñ– маё багацце — гэта невялікі надзел зямлі Ñ– стары бабін дом на ўскраіне вёскі. Тут я вырошчваю сабе на ежу, а лішак разношу суседзям. Жыццё спакойнае, але адзінота часам дакучае. Мае дзеці Ñž горадзе, прыезджаюць рэдка. Адна радасць — мой садок.

Усё змянілася ўвосень, калі маці суседа, бабуля Таццяна, папрасіла мяне даглядаць яе вялікі, але закінуты сад, пакуль яна ляжыць у шпіталі. Я з радасцю згадзілася. Аднойчы, падчас абрэзкі сухіх галін на яблыні, я знайшла прыбітую да ствала маленькую металічную скрыначку. У ёй, сярод пылу, ляжала пажоўклая фатаграфія маладой Таццяны Ñ– ліст. Ліст быў падпісаны 1973 годам. У ім яна пісала сяброўцы: «ÐšÐ°Ð»Ñ– жыццё дае табе толькі кіслыя яблыкі, паспрабуй знайсці дрэва са салодкімі. Шукай абыходныя шляхі. Як тады, калі мы ішлі Ñž горад не галоўнай дарогай. Цяпер усе дарогі Ñž сетцы. Калі спатрэбіцца, спытай у майго ўнука пра Ð²Ð°Ð²Ð°Ð´Ð° зеркало — гэта як тая сцежка праз лес».

Мяне ахапіла дзіўнае пачуццё. Гэта быў не проста ліст. Гэта быў пасланец з мінулага, парада ад маладой, поўнай сіл жанчыны. І яна казала пра «ÐºÑ–слыя яблыкі». А Ñž маім жыцці Ñ–Ñ… апошнім часам было шмат: адзінота, няўпэўненасць у заўтрашнім дні, страх перад хваробамі. Я вырашыла пайсці па «ÑÑ†ÐµÐ¶Ñ†Ñ‹ праз лес». Не ведаючы, што гэта такое.

Я папрасіла дапамагчы ўнука Таццяны, хлопца пад дваццаць. Ён, смяючыся, сказаў: «Ð‘абуль, дык гэта ж проста сайт для гульняў! Люстэрка — каб зайсці, калі асноўны не адчыняецца». Ён паказаў мне на маім старым планшэце, як знайсці Ð²Ð°Ð²Ð°Ð´Ð° зеркало. Я ўбачыла сайт. Ён быў не агрэсіўны, спакойны. Я зарэгістравалася. Мне далі бонус. Для мяне гэта былі не грошы. Гэта былі віртуальныя насенніны для таго, каб пасеяць штосьці новае.

Я выбрала гульню, якая нагадала мне вясковую латарэю, толькі Ñž электронным выглядзе — простыя аўтаматы з выявамі садавіны. Яблыкі, грушы, слівы. Я пачала круціць. Мінімальныя стаўкі. Кожны спін быў як паварот цялеска на гародзе — руцінна, але з надзеяй на ўраджай. Я не чакала выйгрыша. Мне падабаўся сам працэс. Гук павароту, як шум ветру Ñž лісці. Так прайшло некалькі вечароў. Мой бонус сціпла вагаўся, часам павялічваючыся на некалькі капіек.

А потым аднойчы, калі на экране апынуліся тры сімвалы залатога яблыка, пачалося нешта незвычайнае. Гульня перакінула мяне Ñž «Ð’ялікі Сад». Трэба было збіраць плады з віртуальных дрэў. Кожны сабраны плод — невялікі выйгрыш. Я рабіла гэта з той самай увагай, з якой збіраю рэальны ўраджай. І калі я «ÑÑ‚расла» яблыка з асаблівага, свяціўшагася дрэва, экран мільгануў. Мяне перавялі Ñž «Ð—алаты Ураджай» — серыю бясплатных спінаў, дзе кожны наступны выйгрыш памнажаўся.

Я глядзела, не веручы сваім вачам. Мае «Ð²Ñ–ртуальныя насенніны», ператвораныя Ñž некалькі рублёў, раптоўна пачалі расці. Як добрае насенне на ўгнаенай глебе. 50... 200... 1000... Маё сэрца, прывыклае да павольнага рытму вясковага жыцця, пачала калаціцца. Лічбы скакалі: 5000, 10000, 25000... Калі «ÑžÑ€Ð°Ð´Ð¶Ð°Ð¹» быў сабраны, на маім рахунаку было больш за 60 тысяч рублёў. Сума, якую я не бачыла адразу ніколі Ñž жыцці. Гэта былі грошы на новую дах для майго дома, пра які я марыла, але лічыла немагчымым.

Я сядзела ў сваёй кухні, трымаючы планшэт у дрыжачых руках. Слязы цяклі па шчацэ, але гэта былі слязы не радасці, а вялікай, цяжкай палёгкі. Ліст бабулі Таццяны быў праўдзівы. Яна паказала мне абыходны шлях.

Вывад сродкаў з дапамогай Ð²Ð°Ð²Ð°Ð´Ð° зеркало Ð±Ñ‹Ñž для мяне як вывучэнне інструкцыі да новага сельскагаспадарчага інструмента — трэба было запоўніць патрэбныя палі. Я зрабіла ўсё паводле правілаў. Калі грошы прыйшлі на картку, я першым дзелам заплаціла за новы дах. Ён цяпер не цячэ. Астатнія грошы я паклала на рахунак Ñ– купіла сабе добрыя, цёплыя боты Ñ– новую садовую тачку.

Цяпер, калі я праходжу паміж сваіх грэбляў, я часта ўспамінаю той ліст. І часам, вечарам, я ўваходжу на сайт. Праз тое самае люстэрка. Стаўлю 50 рублёў. Кручу тыя самыя аўтаматы з садавіной. Не для выйгрышу. Для таго, каб падзякаваць. Падзякаваць маладой Таццяне, якая паслала мне пасланне праз дзесяцігоддзі. І падзякаваць лёсу, што ён часам прарастае праз самае густое павуцінне на старых дрэвах, каб даць чалавеку шанец на новы пачатак. Для мяне Ð²Ð°Ð²Ð°Ð´Ð° зеркало Ð±Ñ‹Ð»Ð¾ не люстэркам азарту, а люстэркам, у якім я ўбачыла, што мая уласная гісторыя яшчэ далёка не дапісана.